U kunt dan zelf hun achtergronden opzoeken via internet en voor de meer ervaren Googleaars onder u is het misschien zelfs weggelegd om via Google Earth een kijkje te nemen op hun dak of virtueel rond te stappen in hun straat.

Ik meen te weten dat niemand van hen op dit moment een huis in de verkoop heeft staan. Dat is jammer, anders kon u via Funda.nl zien waar een Nederlandse acteur of actrice het bed heeft staan en of ze een opgeruimde badkamer bezitten. Natuurlijk kunt u even langs wippen bij Babes.nl mocht u daar informatie aantreffen, laat het mij dan weten.

Waarom ik het hier over mijn vakbroeders wil hebben? Wel, om mijn familie en u te bewijzen dat ik het heus niet altijd alleen maar over mijzelf wil hebben en niet ijdel of egocentrisch ben. Dat ik me wel wil inleven in de ander en over empathie beschik, niet jaloers ben of afgunstig op andermans roem, carrière of bankrekening en het helemaal niet erg vind dat ik nooit in de Linda sta. Dat zelfs De Margriet geen interview wil en ik op de Utrechtse Spelen site stiekem ‘s nachts zelf maar op mijn afbeeldingen klik, zodat het lijkt dat er evenveel naar mij als naar die andere collega’s gekeken wordt. Dat het me geen donder kan schelen dat onder mijn, met bloed zweet en tranen bedachte, stukjes nog steeds in dikke hoofdletters O reacties staat en dat ik me helemaal niet herken in onderstaande grap!

Een acteur komt een oude school kameraad tegen op de Coolsingel. Hij slaat de man hartelijk op de schouders en begint honderd uit te vertellen over zijn druk,druk,druk en spannend leven, vol met diepe dalen en hemel hoge toppen. Na drie kwartier kijkt hij de schoolvriend diep in de ogen en zegt: ”Nou, genoeg over mij. Vertel eens over jezelf, heb je me gisteren nog op TV gezien?”

Of deze.

Ergens in het land staat een van de buiten wereld afgeschermd gebouw waar wetenschappelijke proeven gedaan worden met dieren. In een glazen ruimte, waar een stapel botten in ligt, worden drie honden losgelaten. Een hond van een muzikant, een hond van een architect en een hond van een acteur. Door een professor wordt het gedrag van de dieren geobserveerd. De hond van de muzikant begint bij binnenkomst met de botten te trommelen, de hond van de architect stapelt ze tot een ingenieus bouwwerk, de hond van de acteur vreet meteen alle botten op, neukt de andere honden en begint met zijn poten tegen het glas te slaan blaffend: ”Waar blijven mijn consumptiebonnen?!”

Nee, en als ik het al eens probeer om een grappig verhaal met mijzelf als stralend middelpunt te vertellen aan tafel, drukt mijn vrouw dat resoluut de kop in met een snijdend: “Doe maar normaal, het publiek is al lang naar huis”.

Goed, nu dus over die anderen. De meeste van die anderen waren vandaag trouwens vrij. Ja zeker, die hadden een lang weekend, konden leuke dingen doen of hun vakantie voorbereiden, wat rond lummelen in de stad of ergens op een set een lekker centje bijverdienen in een filmpje of serie.

Maar de anderen dus. Wist u trouwens dat ik met een aantal van mijn collega’s al eerder gespeeld heb en door de jonkies met U aangesproken wordt. Nou ja, de eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit vooral de eerste twee dagen zo was, nu roepen ze gewoon mijn voornaam als ze me willen spreken.

Afijn, mijn medespelers dus. Ze staan allemaal natuurlijk na de naam van de titelrolspeler in het programmaboekje. Het loont dus zeker de moeite om dat bij het voorstellingsbezoek aan te schaffen, maar om de voorpret te verhogen, noem ik ze nu al. Houdt u vast want De Ingebeelde Zieke is een voorstelling met een lekker grote cast, dus dat wordt een hele lijst. Daar gaat ie dan.

Tjee, zo laat al? Morgen om tien uur weer repetitie en met een rol van mijn kaliber heb je je rust hard nodig, dus...

Morgen weer een dag.