Er wordt alleen gestopt als er iemand uit zijn/haar kostuum scheurt, de elektrische voertuigen weigeren, kamerschermen omvallen dan wel door midden breken, een acteur of actrice een verkeerde scene instart, het orkest te snel of te langzaam speelt of dat de orkestleider zijn been breekt. Verder wordt er dus doorgespeeld. Afgelopen zaterdag zijn bijna alle woordjes op de juiste plek gezegd en was na afloop een bescheiden opgeluchte stemming. Het geheel kan een prettig spektakel worden waar de heer Molière zich zeker mee geamuseerd zou hebben.

Maar nu dan even geen toneel. Hier in huis staan de koffers gepakt. Vier handzame gevalletjes met wielen. Tegenwoordig mag je nog maar 23 kilo vrij het vliegtuig in sjouwen. Dat is prettig, alle overbodige spullen blijven thuis en daar waar we heen gaan zijn ook winkels. Zoals zoveel van mij collega’s ben ook ik in het bezit van een tweede huis. Mijn familie en ik zijn erg tevreden met het optrekje, maar mijn directe buren moeten er om glimlachen. Vorig jaar kwam ik er achter dat ons paleis in de volksmond Het Tuinhuis wordt genoemd. Dat is niet helemaal buiten de waarheid, omdat ons optrekje een oude bediende woning is geweest van het pand naast ons. Het betekent dat ik een oprijlaan en een portier deel met mijn buurman. Een buurman die, als ik zijn naam zou noemen, u zeker zou kennen. Ik heb hem echter plechtig beloofd om uiterst discreet met zijn privésfeer om te gaan. De portier, de heer Stevenson, is een aardige bedaarde man van dik in de zestig. Hij zit in een door mij eigenhandig opgeknapte loge. Van daaruit kan hij het hek bedienen. Wanneer we hier in Nederland zijn zorgt de heer Stevenson voor de tuin en laat, als we op tijd bellen, het zwembad vollopen. Omdat mijn buurman vele maanden meer in zijn huis aanwezig is, heeft de heer Stevenson een betere band met die familie dan met de onze. Daarnaast weet heer Stevenson wie mijn buurman is en heeft bijna al zijn films gezien. Ik heb ook wel eens een DVD meegenomen van een film waar ik in mee speelde, maar dat heeft heer Stevenson nog niet kunnen overtuigen dat ik in principe een collega ben van  mijn buurman. Ik heb hier thuis een foto waar ik samen met mijn gezin en mijn buurman opsta. Dat is een aardig prentje, omdat deze gemaakt is na een vrolijke maaltijd in de tuin van mijn buurman. Het werd zo’n hilarische avond, dat mijn buurman het kostuum en schmink opdeed dat hem tot die figuur maakte waar hij de laatste jaren behoorlijk wat geld mee verdiend heeft. Die foto staat in de boekenkast in mijn Nederlandse woning en ontlokt steevast bij bezoekers de verbaasde kreet; ”ik wist niet dat jullie graag naar Madam Tussauds gaan”. Laat ik hier voor eens en voor altijd dit misverstand uit de wereld helpen; de foto is echt en de buurman geen wassenbeeld.

Als hij even aan komt wippen, dat doet hij zodra hij geluiden vanuit onze tuin hoort, zal ik hem eens met het feit om de oren slaan dat hij niet graag naar zijn eigen films kijkt. Dit beweerde hij tenminste in een interview, dat in mijn ochtendkrant stond. Ik kan u zeggen dat dit namelijk verzonnen is. Twee zomers geleden heb ik in zijn privébioscoop, welke hij in zijn huis heeft laten bouwen, al zijn piratenfilms gezien. Hij zat naast mij en beukte mij herhaaldelijk van plezier op mijn schouders en draaide muziek van de Rolling Stone onder de film. Dat vond hij passend, alsof ik zelf niet al lang had begrepen waar hij zijn inspiratie voor zijn figuur vandaag gehaald had. Maar genoeg over hem.

Er doet zich dit jaar een klein probleempje voor op onze heenreis. Voorgaande jaren hebben we altijd een auto gehuurd. Daar waar we ons vakantiehuisje hebben is een auto noodzakelijk. Er is wel openbaar vervoer, maar dan ben je een sukkel. Het vervelende aan een huurauto is echter dat je meteen als Europeaan door de mand valt. Huurauto’s zijn klein en de bewoners van de stad waar mijn huis staat rijden groot tot zeer groot. Benzine kost niet veel, de afstanden zijn enorm. Ik heb hier in Nederland dan ook een oude Amerikaan gekocht. Een Chevrolet Caprice Station. Voor een zacht prijsje op de kop getikt via eBay. Deze is nu in een zeecontainer vooruit gestuurd en er is mij verzekerd dat hij op het vliegveld staat als we aankomen. Nou is een Chevrolet Caprice Station een redelijk grote wagen, maar een zeecontainer is toch echt nog niet gevuld als hij er in staat. Er gaat daarom nog een wagen van iemand mee. Ik was erbij toen deze, samen met onze Caprice ingeladen werd en nu komt het: de gastauto had een bekleding van skai. Nepleer dus, plastic. En als skai warm wordt begint het te stinken. Een lucht die je nog weken ruikt en omdat het verplicht is om de ramen van je auto open te doen tijdens de overtocht, heeft iets met de luchtdruk te maken, rijd ik deze zomer in een stinkende auto door mijn vakantieland. Bah!

Tot slot. Als u zich volgende zomer met een kaartje voor de voorstelling De Ingebeelde Zieke meldt bij de heer Stevenson, zal hij de poort voor u openen en bent u een nachtje te gast bij mij. Daar worden we allemaal beter van. De heer Stevenson zal mij wellicht serieus gaan nemen, er komen immers drommen mensen aan de poort met een bewijs dat ze een voorstelling gezien hebben waar ik aan mee gewerkt heb, en met een beetje geluk zit u met een drankje op ons terras en maakt kennis met mijn buurman. Zo schuw is hij namelijk niet.

O ja, het adres. Vanaf het vliegveld van San Francisco rijdt u in noordelijke richting tot aan Tom Bradley Main Street. De tweede rechts is de South Figueroa Street. Op nummer 939 ziet u het in grachtengroen geschilderd portiershuisje van heer Stevenson, die ik tegen die tijd geïnstrueerd heb om u door te laten.

Ik wens u allen een heel mooie zomer en hoop vanaf 3 augustus weer melding te kunnen maken van wetenswaardigheden rond De Ingebeelde Zieke.